..lilok: ikalawang yugto...

Paunawa [R18]: Ang susunod na bahagi ay ang pagpapatuloy ng mga pangyayari sa buhay ni Marie at Lita. Ang "...lilok..." at ang akdang ito (..lilok: ikalawang yugto...) ay pawang mga kathang isip lamang ng may-akda. Anu mang bahagi na may pagkakahawig sa tunay na buhay at iba pang kwento ay hindi sinasadya.

..maganda ang umaga ngayon, hindi katulad ng dati noong nasa Paete pa kami ni Lita. Matagal na din ang panahon matapos ang walang katulad na pangyayaring iyon sa buhay namin...sa buhay ko...Nasa Maynila na kmi ngayon. Sa katunayan si Lita ay nasa ikalawang taon na din ng kolehiyo. Dalawang taon na lang din at makakatakas na sya sa kahirapan ng aming buhay. Ako? hindi ko na din naipagpatuloy ang pag-aaral ko. Sayang nga eh, pa-graduate na ako sana nun sa Highschool. Pero para saan pa kung maka-graduate man ako...sira na ako..sirang-sira na...

...halos dalawang taon na din ako dito sa aking trabaho...dito onting sayaw lang, onting giling, konting bola sa mga customer sigurado paldo na ang bulsa ko. Pero syempre mas malaki ang kita kung makakatyempo ka ng customer na mayaman at gusto kang i-take home..ito yung inaabangan namin ng mga tulad ko... Mahirap ang buhay ng mga tulad namin ngunit kailangan kong magsakripisyo eh, hinding-hindi ko papayagan na mapariwara din ang buhay ni Lita tulad ko. Kung dati-rati halos isuka ko ang aking buong pagkatao sa aking kinasapitan... ang pagkasira ng aking pagkababae at dangal, ngunit ngayon tila ba ito na ang buhay ko. Ang bawat halik at yakap ng katawan ni Adan ay tila ginhawa na aking inaasam. Ang bawat indayog sa saliw ng mga matatamis na pangako ng mga lalaking puno ng pagnanasa ay pumapawi sa aking kawalang halaga. Ang bawat pagniniig na tila bagang bumubuo ng nadurog kong mga pangarap...pero hindi ito ang gusto ko, hindi ito ang pangarap ko...."kapag nakaipon na ako at nakapgtapos na si Lita...aalis na ako sa maduming lugar na ito...sana... sana..."

..."Hi! I'm Marie, anung pangalan ng lalaking mukhang misteryoso?"..."I'm Ron, nice meeting you"....ganito kami nagkakilala ni Ron sa bahay-aliwan na nagsisilbing paraiso ng aking pangarap... ang totoo nyan hindi lang mukhang misteryoso si Ron, totoong misteryoso talaga sya...may mga paniniwala sya na salungat sa paniniwala ng madami...ngunit may mga punto sya sa mga bagay na pinaniniwalaan nyang tama...

...niligawan ako ni Ron, bumilis ang panahon...nahulog na din ang loob ko sa kanya...sa maikling panahon ng aming pagkakakilala, nakilala nya ako ng lubusan...tinangap niyang lubos ang aking nakaraan...makalipas ang tatlong taon, nagpakasal kami... si Lita naman nasa America na, isa na sayang ganap na nurse at malapit na ding magkapamilya...

...naging masaya ang unang tatlong buwan ng pagsasama namin ni Ron ngunit pauti-unti ay nagbabago sya sa tuwing kami ay magniniig...tila ba nakukulangan sa paghahanap ng kaligayahan... kung dati-rati ay kuntento na sya limang oras ng pagtatalik, ngunit ngayon nagmimistula na syang hayop sa paghahangad ng matinding kaligayahan... sa paghahanap ng kaligayahang iyon, humantong kami sa kakaibang pagpapaligaya...ginapos nya ako sa kama...pinapalo ng sinturon habang nagniniig...ngunit hindi ko din maipaliwanag ang sensasyong nadama...parang nagustuhan ko pa..."cge, lakasan mo pa! ugggghh!"....puro pasa na ang aking katawan ng ako'y kanyang kalagan..kumuha sya stick ng sigarilyo at sinindihan...makailang saglit pa ay itinarak nya ang baga ng sigarilyong iyon sa aking dibdib....mahapdi...masakit...pero masarap...kakaibang sarap...at muli hinagkan nya ako...halos mapunit ang aking mga labi sa tindi ng knyang kagat...niyakap ko sya ng mahigpit at binulong...."ang sinturon, ihataw mo sa likod ko..".... ang sarap ng pakiramdam... kakaiba...

...matapos ang buong magdamag, ito ako...hindi makatayo sa sakit ng katawan, pero masaya ako..hindi ko maipaliwanag...si Ron wala na sa tabi ko, umalis sya at tumungo sa trabaho...kailangan ko pa lang bumangon at maghanda para sa kanyang pagbabalik...isa na naman nakakapanabik na pagniniig... thumbtacks, blade, sinturon, sigarilyo...sapat na siguro ito para sa kaligayahan ko...

~wakas~

Susunod na Kwento Lilok: Ang Pagpapatuloy [1]